Beach For Life

จังหวัดสงขลาถือได้ข่าวเป็นจังหวัดที่มีการเกยตื้นของเรือบรรทุกขนาดใหญ่บ่อยครั้งนับตั้งเเต่เรือ จีน่าทู สัญชาติปานามา เกยตื้นในปี 2537 เเละวันนี้ที่เรือ น. ราชพฤษ์เกยตื้นอีกครั้งที่หาดตำบลดีหลวง ชวนสำรวจผลกระทบจากการเกยตื้นของเรือบรรทุกขนาดใหญ่ต่อชายหาด

การกัดเซาะชายฝั่งในหลายครั้ง เป็นภัยที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวในช่วงมรสุม เเละเมื่อผ่านมรสุมไปชายหาดก็ฟื้นฟูสภาพกลับคืนมา เเต่รัฐกลับเลือกสร้างมาตรการถาวรด้วยโครงสร้างทางวิศวกรรม มาตรการชั่วคราวจึงเป็นเครื่องมือเเละมาตรการในการป้องกันการกัดเซาะชายฝั่งในช่วงมรสุม เเละรื้อถอนเมื่อหมดมรสุม เพื่อไม่ให้รบกวนกระบวนการชายฝั่งในการฟื้นฟูตัวเองกลับมา

น้ำเบียด เเพลงก์ตอนบลูม Dead Zone วิกฤติใหม่ชายฝั่งทะเล ที่เกิดขึ้นถี่ขึ้น เเละกระจายวงกว้างมากขึ้น ส่งผลกระทบต่อชายฝั่งเเละการท่องเที่ยว ชวนทำความเข้าใจความสัมพันธ์นี้ เเละผลกระทบที่เกิดขึ้น

ในห้วงเวลาเกือบ 20 ปีที่ผ่านมาประเทศไทยเเก้ไขปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งด้วยโครงสร้างทางวิศวกรรม โดยเฉพาะกำเเพงกันคลื่น จนทำให้ชายหาดหลายเเห่งพังทลายจนถูกเรียกว่า “ความตายของชายหาด หรือ The Death of Beach” ถึงเวลาเเล้วที่เราจะเปลี่ยนที่จะเปลี่ยนหลักคิดที่จะทำให้ชายหาดกลับมามีชีวิตอีกครั้ง(Living Beach)

Beach snap เป็นเครื่องมือเเละระบบที่ออกเเบบภายใต้เเนวคิดวิทยาศาสตร์ภาคพลเมือง หรือ วิทยาศาสตร์พลเมือง ซึ่งให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการติดตามการเปลี่ยนแปลงของชายหาด ผ่านการถ่สยภาพในมุมเดิม ตำเเหน่งเดิม ข้อมูลที่ได้จะมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์เเละติดสินใจในเชิงนโยบายเพื่อการบริหารจัดการชายฝั่งอย่างยั่งยืน

ปรากฎการณ์ปิดทางสาธารณะเข้าขุมเขียว ที่ชุมชนมอเเกลนหาดทับตะวัน จังหวัดพังงา กลายเป็นคำถามถึงสิทธิ์ในการเข้าถึงทรัพยากรภายใต้การพัฒนาพื้นที่ชายฝั่ง ที่ก่อเกิดคำถามว่า สิทธิ์ของกลุ่มชนดั้งเดิมในการดำรงชีวิตบนฐานทรัพยากรอยู่ตรงไหนท่ามกลางมรสุมของการพัฒนาชายฝั่ง ชวนดูความซ้ำรอยของการปิดทางเข้าขุมเขียว เเละบทเรียนจากหาดไม้ขาว จังหวัดภูเก็ต